LOMAČA

– Dragan Racković

Lomača. Plamen do neba liže
crni gusti dim u nebo se diže
diže se plamen nebu sve bliže
s dimom jedan ljudski oblik se izdiže.

Oči boje pepela, krupne, nevesele
bledo lice, misli zanesene
pramenovi duge kose se lepršaju
s pramenovima dima u nebo nestaju.

Gori, gori, lomača sve survava i pali
svaki pramen dima odnosi jedan dio mali
rastura lik, nosi na sve strane
a dim suklja i opet stvara lik nepostojani.

Gori usred lomače jedno ljudsko biće
plamen mu zahvata telo i lice
gori mu srce, grudi i ljudska duša
dok se iz dima prema njemu jedna ruka pruža

Pružaju se dve ruke kojih nema na svetu
koje vidimo kao utvaru, kao senu
sočne usne, pravilne, pune i blede
pa opet pramenovi dima rasturaju viziju žene.

Comments are closed.